Αποχαιρετισμός με τρεισήμισι χρόνια καθυστέρηση!

 

Αποχαιρετισμός  με τρεισήμισι χρόνια καθυστέρηση! 

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή της αποχώρησης είναι πιο ηχηρή από κάθε μάθημα. Μετά από 33 χρόνια στην πρώτη γραμμή, με τη σκόνη της κιμωλίας στα δάχτυλα και την ορμή της ελπίδας στην καρδιά, στέκομαι σήμερα να κοιτάξω πίσω. Το ημερολόγιο γράφει ήδη τριάμισι χρόνια μακριά από την έδρα, όμως η ψυχή του δασκάλου δεν «συνταξιοδοτείται» ποτέ, παραμένει σε μια διαρκή εφημερία χρέους.

​Το ταξίδι μου ξεκίνησε από το χώμα των Αμυγδαλιών, πέρασε από την Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία  Αλεξ/πολης,  από το γαλάζιο των Κυκλάδων και τα ορεινά της Καστοριάς, για να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στα Γρεβενά της καρδιάς μας. Σε αυτά τα χρόνια, η εκπαίδευση για μένα δεν ήταν η ψυχρή μεταφορά γνώσεων, αλλά μια πράξη αντίστασης στη φθορά.

​«Δάσκαλε, τι διδάσκεις;» με ρωτούσαν τα μάτια των μαθητών.

«Την αλήθεια που απελευθερώνει και τον αγώνα που δικαιώνει», απαντούσε η συνείδησή μου.

​Στάθηκα δίπλα σας όχι ως αυθεντία, αλλά ως σύντροφος και συναγωνιστής. Γιατί το αληθινό σχολείο δεν είναι οι τοίχοι, αλλά το όραμα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, όπου η γνώση δεν θα είναι εμπόρευμα αλλά δικαίωμα, «όπως το ψωμί και το νερό». Στις πορείες, στις απεργίες, στις διεκδικήσεις της Πανσπουδαστικής Σ. Κ., της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ και της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών, δεν ζητήσαμε απλώς καλύτερους όρους επιβίωσης, ζητήσαμε το μέλλον που αξίζει στα παιδιά μας.

​Προς τους μαθητές μου:

Κρατήστε από μένα τη σπίθα της αμφισβήτησης. Μην δέχεστε τον κόσμο όπως σας τον παραδίδουν – φτιάξτε τον όπως τον ονειρεύεστε. Μέσα από τη λαογραφία μας, την ιστορία του τόπου μας και τα ψηφιακά μας μονοπάτια, προσπάθησα να σας δείξω πως οι ρίζες μας είναι η δύναμή μας για να πετάξουμε ψηλά. Να είστε πάντα οι «ασυμβίβαστοι» της ζωής.

​Προς τους γονείς και συναδέλφους:

Μαζί μοιραστήκαμε αγωνίες, ελπίδες και το πείσμα να μείνει όρθιο το δημόσιο σχολείο. Ο αγώνας για την παιδεία που αξίζουμε — ένα σχολείο που θα μορφώνει ολόπλευρα και δεν θα εξοντώνει— παραμένει η μοναδική πυξίδα σε ένα πέλαγος αβεβαιότητας.

Σε αυτά τα 33 χρόνια, δεν λείψανε κι εκείνοι που, για ένα εφήμερο αξίωμα και λίγα αργύρια παραπάνω, επέλεξαν να γίνουν οι πρόθυμοι "λογιστές" του συστήματος. Συνάδελφοι που έγιναν στελέχη μιας εξουσίας που στρέφεται ενάντια στο δάσκαλο, τον γονιό και το μαθητή. Εμείς όμως επιλέξαμε την αξιοπρέπεια. Γιατί η δική μας θέση ήταν πάντα δίπλα στον συνάδελφο και όχι απέναντί του, στη ζεστασιά της αλληλεγγύης και όχι στην "παγωνιά" της καρέκλας.

​Κλείνω την πόρτα της τάξης, αλλά αφήνω το παράθυρο ανοιχτό στον ήλιο. Η διαδρομή συνεχίζεται στα μονοπάτια του πολιτισμού, στην αιμοδοσία της κοινωνικής προσφοράς και στην ακλόνητη πίστη πως η ιστορία γράφεται με την οργανωμένη πάλη των λαών.

​Σας ευχαριστώ που υπήρξατε η ζωή μου για τρεις περίπου δεκαετίες.

​Με βαθιά τιμή και αγωνιστική συνέπεια,

​Αργύρης Καραλιόλιος