Αποχαιρετισμός με τρεισήμισι χρόνια καθυστέρηση!
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή της αποχώρησης είναι πιο ηχηρή από κάθε μάθημα. Μετά από 33 χρόνια στην πρώτη γραμμή, με τη σκόνη της κιμωλίας στα δάχτυλα και την ορμή της ελπίδας στην καρδιά, στέκομαι σήμερα να κοιτάξω πίσω. Το ημερολόγιο γράφει ήδη τριάμισι χρόνια μακριά από την έδρα, όμως η ψυχή του δασκάλου δεν «συνταξιοδοτείται» ποτέ, παραμένει σε μια διαρκή εφημερία χρέους.



